Δ VIII. O λίθος αυτός είναι μοναδικής τέχνης για την τολμηρή, ιδιότυπη, κλειστή σύνθεση. Η παράσταση εικονίζει έναν ίππαρχο που προσπαθεί να συγκρατήσει το αφηνιασμένο άλογό του, πατώντας με δύναμη το πόδι του σε έναν βράχο. Φοράει αλωπεκή στο κεφάλι, εξωμίδα, με φουσκωμένες κολπώσεις και χλαμύδα έντονα ανεμίζουσα από τη μεγάλη ένταση της δράσης. Το πρόσωπό του, που χάθηκε σε άγνωστη εποχή, αλλά μας σώθηκε σε εκμαγείο, φαίνεται ότι έχει ιδιαίτερα θεληματική έκφραση και κοντό γένι. Ο λίθος αυτός ξεχωρίζει σαφώς από τους άλλους ως προς την ευρηματική σύνθεση, την ιδιαίτερα ρεαλιστική απόδοση της ανατομικής διάπλασης του δυνατού αλόγου με τις διογκωμένες φλεβες, καθώς και την απόδοση της πλούσιας πτυχολογίας της ανεμίζουσας χλαμύδας, χαρακτηριστικά που μαρτυρούν έναν δεξιοτέχνη καλλιτέχνη δημιουργό. Γι' αυτό και αποδίδεται από πολλούς μελετητές στον ίδιο τον Φειδία.

Όσοι μελετητές βλέπουν μυθολογικές παραστάσεις στη ζωφόρο ταυτίζουν τη μορφή (15) με μυθικό ήρωα ή βασιλιά και συγκεκριμένα με τον Θησέα που υπήρξε ο συντελεστής του "συνοικισμού" των διασκορπισμένων δήμων της Αττικής και ο ιδρυτής της εορτής των Παναθηναίων. Αλλοι ταυτίζουν τη μορφή του γενειοφόρου (15) και τον γενειοφόρο ιππέα (8) του λίθου ΙV, που είναι ίδιας ηλικίας και όμοια ντυμένος, με τους δύο ιππάρχους, ενώ ορισμένοι τις δύο πιο πάνω μορφές και τη μορφή (19) του λίθου Χ τους θεωρούν Θράκες συμμάχους, λόγω της θρακικής ενδυμασίας τους. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι δύο λίθοι VIII & ΙΧ βρίσκονταν πάνω από το μεσαίο μετακιόνιο της δυτικής πλευράς με τον αρμό ακριβώς στο μέσον της δυτικής ζωφόρου.