Δ ΙΙΙ. Η σκηνή θυμίζει μιαν αντίστοιχη στον λίθο ΧΙΙ με τον ίππο στο μέσον και τρεις μορφές διατεταγμένες γύρω του, κατά τρόπο ώστε να αποτελεί μιαν ανάπαυλα στην κίνηση της πομπής. Στο μέσον ένα άλογο στέκει ήρεμο προς τα αριστερά, ανάμεσα στον αναβάτη του (4) και τον υπηρέτη (6) που στέκεται προς τα αριστερά γυμνός με τα πόδια σταυρωμένα και συζητάει με τον γενειοφόρο επόπτη (5) που στέκεται δίπλα στον ίππο, στην πίσω μη ορατή πλευρά του. O τελευταίος (5) εικονίζεται κατενώπιον με στραμμένο το κεφάλι προς τα δεξιά, ενώ τεντώνει προς τα αριστερά το δεξί του χέρι, με το οποίο είτε πιάνει και αυτός τα χαλινάρια του αλόγου που τα κρατάει γερά ο αναβάτης (4) με το αριστερό του χέρι, είτε δίνει κάποιο παράγγελμα. Φοράει ιμάτιο που τυλίγει το κάτω μέρος του κορμού και τον πήχη του αριστερού χεριού που φέρεται λυγισμένο στο ισχίο του.

Ο αναβάτης (4) εικονίζεται να στέκει κατενώπιον στο αριστερό σκέλος έχοντας άνετο το δεξί, με τη χλαμύδα και τον πέτασο στην πλάτη. Έχει στραμμένο το κεφάλι προς τα αριστερά, σε αντίθετη δηλαδή κατεύθυνση από τα ανυψωμένα προς τα δεξιά χέρια του, με τα οποία είτε προσπαθεί να δέσει ταινία στο κεφάλι του, είτε απασχολείται με τα χαλινάρια του αλόγου του. Η στάση του μοιάζει με των μορφών ΧVI (30), XII (22) & V (9). O H. von Heintze συσχετίζει τη σκηνή με τη δοκιμασία, την εξέταση δηλαδή της ικανότητας του ίππου και του αναβάτη. Θαυμάζει κανείς την απόδοση της ανατομικής διάπλασης των σωμάτων των μορφών, αλλά και εκείνης του περήφανου ζώου, του οποίου τα πίσω πόδια δείχνουν κάποια νευρικότητα.